1 Dość mam, dosyć tego świata,
chcę u Boga wiecznie być,
tam spokojne będą lata,
dusza będzie błogo żyć.
Świecie w tobie marność, bój
nędza, niebezpieczeństw rój,
w niebie zaś jest pocieszenie,
pokój, radość i zbawienie.
2 Gdy się kiedyś tam dostanę,
na Twe łono, Boże mój,
na Twe ręce ukochane
gorzkiej nędzy złożę znój.
W świecie pełno biedy, trwóg,
żalu, niebezpiecznych dróg,
w niebie zaś jest pocieszenie,
pokój, radość i zbawieni.
3 Czym jest rozkosz świata tego?—
Mgła i dym, znikomy kwiat!
Kto dziś wesół z szczęścia swego,
jutro w nędzy — śmierci rad.
Świecie, w tobie marność, bój,
nędza niebezpieczeństw rój,
w niebie zaś jest pocieszenie,
pokój, radość i zbawienie.
4 Aniołowie i zbawieni
wyśpiewują Bożą cześć,
ludzie grzechem omamieni
nie chcą Bogu chwały nieść.
Pełen błędów, pokus, zdrad,
nieprawości jest ten świat,
w niebie zaś jest pocieszenie,
pokój, radość i zbawienie.
5 Przetoż w górę, myśli moje,
tam, do nieba wznieście się!
W łaskę Bożą się przystroję,
grzechy, odstępujcie mnie!
Tobie, świecie, odpór dam,
bo już w tej ufności trwam,
że jest w niebie pocieszeni,
pokój, radość i zbawienie.
Source: Śpiewnik Ewangelicki: Codzienna modlitwa, pieśń, medytacja, nabożeństwo #905