Daj, Boże, bym pamiętal

1 Daj, Boże, bym pamiętał
na swe przeznaczenie,
ze drżeniem i bojaźnią
dbał o swe zbawienie.

2 O, daj, bym odczuł żywo
i zrozumiał szczerze,
iż celem życia mego
święte Twe przymierze.

3 Więc oddal, Boże święty,
z myśli mych i chęci
to wszystko, co do świat
serce moje nęci.

4 Spełnianie woli Twojej
i Twe przykazania
nich będą odtąd celem
mego rozmyślania.

5 Niech milszym skarbem dla mnie
będzie Słowo Twoje
niż świata znikomego
kosztowności, stroje.

6 Nikomu nie daj tego,
najłaskawszy Panie,
by obce mu się stało
w domu Twym mieszkanie.

7 Jam Zbawcy wyzwoleńcem,
przezeń odkupionym,
zaspokój mą tęsknotę,
abym był zbawionym.

8 Twa dobroć do pokuty
wzywa mnie grzesznego;
daj, bym nie lekceważył
nigdy głosy Twego!

9 Czy los mi sprzyja szczęsny,
czy też schnę w niedoli,
niech nigdy nie odstąpię
od Twej świętej woli.

Source: Śpiewnik Ewangelicki: Codzienna modlitwa, pieśń, medytacja, nabożeństwo #725