1 Raduj się, o duszo moja,
nie pamiętaj nędzy swej,
gdyż cię Chrystus, ufność twoja,
woła z śmiertelności tej.
Z cierpień, z bólu już masz iść,
do radości Pańskiej wnijść
i zajaśnieć wieczną chwałą,
której oko nie widziało.

2 W dzień i w nocy narzekałem:
Panie, Panie, pomóż mi!
Ciężki bowiem krzyż dźwigałem
i roniłem gorzkie łzy.
Jak podróżny kończ dróg
pragnie, żeby spocząć mógł,
tak i ja życzyłem sobie
do spoczynku lec już w grobie.

3 Bo jak róży kwiat cierniami
otoczony z wszystkich stron,
jak i wiernie są trwogami
zdjęci, nim im przyjdzie zgon.
Jak bałwany morskich wód
wyrządzają wiele szkód,
tak na ziemi bieg człowieczy
pełen niebezpiecznych rzeczy.

4 Kiedy ranne zorze wstają
i ulata z powiek sen,
trosk w duszę się wkradają,
których pełen padół ten.
Nasz powszedni chleb co dnia
skrapia gorzka bólu łza,
gdy zaś noc się ku nam schyli,
jedne biada, drugi kwili.

5 Przetoż, Chryste, jasna zorzo,
Ty codziennie wschodzisz mi,
strachy śmierci mnie nie trwożą,
me ufanie w Twej krwi.
Oddal trwogi, oddal sąd,
iść w pokoju pomóż stąd;
bądź mi światłem, bądź mi drogą
w ową wieczność piękną błogą!

6 Schronię się do łona Twego,
abym uszedł śmierci trwóg;
z życia wyjdę doczesnego,
bym wejść w żywot wieczny mógł,
otwórz mi stracony raj,
Chryste, w nim przebywać daj,
jak złoczyńcy Twa Golgota
otworzyła niebios wrota.

7 Raduj się, o duszo moja,
nie pamiętaj nędzy swej,
gdyż Cię Chrystus, ufność Twoja,
woła z śmiertelności tej.
Chwałę swą ci ujrzeć da,
gdyż tęsknotę Twoją zna;
będziesz z aniołami śpiewał,
żął, coś we łzach tu rozsiewał.