1 Jak rzeka bieży
szybkim z gór potokiem,
nim w morskich głębiach
swe zagubi tonie,
tak czas na skrzydłach
niesie rok za rokiem,
składając przeszłość
na wieczności łonie
na wieczności łonie.

2 Przed okiem Twoim,
Boże, wszystko jawne,
co już minęło
i co nam wypadnie,
znajome Tobie
dzieje starodawne,
co jest, co będzie,
czego nikt nie zgadnie,
czego nikt nie zgadnie.

3 Choć pasmo wieków
toczy się bez końca,
podlega ciągłej
cały świat odmianie,
choć miną światy
i blask zgaśnie słońca,
Ty żyjesz wiecznie,
wszechmogący Panie!
wszechmogący Panie!

4 Obiega ziemia
nasza swe koleje,
na której mieszka
słaby ród człowieczy;
składamy tylko
w Tobie swe nadzieje,
niech nas Twe mocne
ramię zabezpieczy,
ramię zabezpieczy.

5 Ojcze łaskawy,
w cieniu Twej prawicy
spędzać będziemy
dalsze życia lata;
wyryte tu na
naszych serc tablicy
niech krzepi lud Twój
słowo Zbawcy świata,
Słowo Zbawcy świata.

6 A gdy obwieści
trąba archanioła,
że szas już przeszedł,
wieczność zaś nastała,
do najświętszego
wprowadź nas kościoła,
gdzie się objawi
wieczna Twoja chwała,
wieczna Twoja chwała.