1 Jam gościem na tym świecie,
nie tu mój trwały dom!
W niebiesiech Boże dziecię
wszak ma ojczyzn˛´swą.
Tu dni pielgrzymki pędzę,
tam się ukończy znój:
w błogości wszelką nędzę
ukoi Pan, Bóg mój.

2 Bo czymże żywot cały
od lat dzieciństwa był?
Dni ciężkie przeważały,
gdym jak pod krzyżem żył.
W niejeden dzień strapienia,
w niejedną ciemną noc
doznałem chwil zwątpienia
rozpaczliwego moc.

3 Częstokroć na mej drodze
grom niebezpieczny padł
i tak mną wstrząsnął srodze,
żem nieraz w strachu bladł.
Złość i prześladowanie
musiałem nieraz znieść,
nie zasłużywszy na nie,
i gorzki chleb tu jeść.

4 Lecz dom mam zbudowany,
gdzie wszech aniołów zbór
czci Pana ponad pany;
ten Pan wszelaki twór
w swej ręce ma i rządzi,
tak — jako wolę ma:
On w niczym nie pobłądzi,
bo wszystko dobrze zna.

5 Do Niego sercem całym
stęskniony jestem już.
Ten świat przewędrowałem,
zmęczonym jest od burz.
Im jestem w drodze dłużej,
tym tu radości mniej;
pielgrzymka bardziej nuży,
nie sprzyja duszy mej.

6 Lecz Bóg radością moją,
zbawienia świtem mi,
za łaską da mi swoją
w niebiesiech wiecznie żyć,
tam będę już bez końca
z błogości zdrojów pił
i będę na kształt słońca
wraz z zbawionymi lśnił.