1 Pola już białe, kosy się kłaniają,
Stworzycielowi cześć i chwałę dają.
Wołają: Pójdźcie, sierpy zapuszczajcie
i Pana wielbić
nie zapominajcie.

2 Rok czekaliśmy, dobrotliwy Boże,
pókiś na pokarm nam gotował zboże,
gdy już je dajesz,
chętnie je zbieramy,
z Twej tylko ręki
szczodrej żywność mamy.

3 Kiedy wysyłasz Cucha żywiącego,
pełna jest ziemia dobrodziejstwa Twego,
lecz gdy ukrywasz
swoją twarz przed nami,
w trwogach giniemy,
w proch się obracamy.

4 Niechajże chwała Twoja trwa na wieki!
Żyw nas niegodnych, nie puść z swej opieki!
Rozgrzej nam zimne
serca do wdzięczności,
spojrzyj na radość
dziatek z wysokości!

5 Trwajmy przy Bogu w dziecinnej ufności
i udzielajmy uboższym z miłości;
gdyby dał mało,
na tym przestawajmy,
jeśli zaś wiele,
nic nie rozpraszajmy!

6 Pańskie to dobra, my szafarze Jego,
więc ich użyjmy, na cześć Wszechmocnego!
Rachunek trzeba
zdać nam za czas mały,
gdy nas odniosą
jako snop dojrzały.

7 Przyjmij przy zgonie, Jezu, z nas każdego,
duszę zaprowadź do gumna swojego,
tu z płaczem drogie
rozsiewamy siemię,
tam żąć będziemy,
Twoje wielbiąc Imię!