1 Więc już wielkanocne chwały
dajmy Panu aby brzmiały
z serca wdzięcznie wesołego,
aż do tronu łaski Jego.

2 Nasz Baranek jest zabity,
Chrystus, w litość przeobfity,
Ojca już pojednał z nami
śmiercią swoją i mękami.

3 Śmierć i życie, to oboje
wiodło z sobą dziwne boje,
lecz Wódz życia śmierć zwojował,
by na wieki nam panował.

4 Powiedz nam, o Mario miła,
coś zdziwiona upatrzyła?
Grób jest próżny, Chrystus żywy,
z martwych powstał Sprawiedliwy.

5 Widzisz i aniołów w bieli,
co u Pańskich nóg siedzieli
głosząc, że On z martwych powstał
i zwycięzcą śmierci został.

6 Cud to wielkiej mocy Bożej!
Już nas śmierć nic nie zatrwży;
żyje Pan, my żyć będziemy,
wiecznie w grobie nie zginiemy.

7 Już wątpliwość z serc uchodzi,
wiara w nas tę pewność rodzi,
żeśmy usprawiedliwieni
i dla nieba przeznaczeni.

8 Wstałeś, Panie Jezu Chryste,
by nam życia dać wieczyste,
więc serdecznie Cię chwalimy,
bądź miłościw nam, prosimy.